 |
 |
 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
DEĞERLİ DOSTLAR
1970'li yılların sonlarına doğru Sağlık Bakanlığı ile elele vererek başlattığımız cüzzam çalışmaları sırasında, ilk adımımız, sağlık ocaklarında çalışan hekim, hemşire, ebe ve diğer elemanları hastalık hakkında bilgilendirmek, neyin doğru, neyin yanlış olduğunu anlatmak, ön yargıları kırmak ve en güncel bilgilerle birlikte tanı-tedavi ve davranış yöntemlerini paylaşmaktı. Uzun süre bunu yaptık. Böylece ülkemizin alanda çalışan özverili sağlıkçılarıyla derin bağlar kurabildik, sorunları gözlemleyip paylaştık.
Ne mutlu bize.
Toplumu ve sağlıkçıları bilgilendirdikten sonra, genç ve donanımlı, yüreği sevgi dolu bir sağlıkçı ekibiyle, köy köy, kasaba kasaba ülkemizi dolaşmaya, kayda alınmış her hastayı arayıp bulmaya, sağ mı, ölü mü, gerçek mi, yanlış tanı mı diye belirlemeye ve bulunca da kendisini, ailesini ve yakın çevresini hem tıbbi hem de sosyal yönden inceleyip değerlendirmeye başladık.
Taramalar sırasında yeniden değerlendirdiğimiz hastalarımızı ya evinde muayene edip kayıtlara geçirdik, ya da hastanemize getirerek gereken tedavileri uygulayı destekleri verdik.
Son yıllarda, bu yöntemle ülkemizde ulaşmadığımız yer kalmadı. Her hastamızın ilk ve son durumunu biliyor, onları izliyoruz.
Bu yıllarda, eski hastaların çevresinde, tanı konmamış yenilerini de saptadıkça derhal tedaviye alıp hiç bir sakatlık oluşmadan, iz kalmadan iyileşmelerini sağladık.
Şimdilerde, yaşayan hasta sayımız 2500. Giderek yaşlanan ve çoğu sakatlıklar taşıyan bu çilekeş insanların, yaşlılık ve cüzzam dışı hastalıklarının üstesinden gelmek de bize düşüyor kuşkusuz. Bu nedenle daha bir süre, belki de on-onbeş yıl özelliklerini dikkate alarak ekipçe onlara hizmeti sürdürmemiz gerektiği kanısındayız. Toplumun desteğine bu nedenle hâlâ gereksinimimiz var. Tek bir hasta kalmayana dek çalışmalı, onlara kol kanat germeliyiz.
Sizler de böyle düşünürsünüz sanırım.
Prof.Dr. Türkân SAYLAN
İletişim İçin: Hastalarımız için neler yapıyoruz?
|
Aynı çalışmaları, toplumu aydınlatma, bilinçlendirme ve yerleşik önyargıları kırma yolunda da göstermeliydik. Gerek yazılı gerekse görsel basın, bizlere ve acıklı konumuza koca bir yürekle sahip çıktı; geç tanı ve yetersiz tedavi sonucu sakatlanmış bu nedenle de çalışamaz hale gelmiş, yaşamın yıpratıcılığını simgeleyen hastalarımızla toplum önünde kucaklaşarak herkese itici gelen bu çağdışı hastalığı ve yüzyıllardır oluşmuş önyargıları kırmamızda öncü oldu!
|
|